|
|
|
|
♫♫♫ آرمان آرزوهایمان ♫♫♫ پسر باهوش و مهربون ما
| ||
|
|
[ پنجشنبه 17 فروردين 1391 ] [ ] [ همدم فرزند ]
سلام به دو تا پسر خوب و دوست داشتنی آریا و آرمان توصیف : یک روز خوب دو تا پسرها همراه با مامانها ...... پنج شنبه 10/9/90 صبح..... قرار از پیش تعیین شده توسط مامانای این دو تا فرشته کوچولوی.... مامانها همدیگر را از طریق این سایت شناختن و حالا برنامه آشنایی از نزدیک را ترتیب دادن...... آرمان و آریا از همه جا بی خبر که چیه و چه خبره و کجا میخواهیم بریم..... این مامانها بودن که ذوق آشنایی با همدیگر را داشتن و یک برنامه ریزی کردن که بچه ها هم با هم بتونند ساعاتی را بازی کنن...... مدتها بود که میخواستن برنامه بگذارند که برنامه ها جفت و جور نمیشد تا بلاخره طلسم شکسته شد..... قرار بود بریم قلعه سحر آمیز تا بچه ها بازی کنن..... من تماس گرفتم و مطمئن شدم که روز پنجشنبه قلعه سحر آمیز باز است یا نه؟ باز بود.... ما زودتر رسیدیم و منتظر بودیم و آرمان تو ماشین همش می پرسید پس دوستم کو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ سر انجام بعد از یک سری جریانات اولیه موفق شدیم روبروی باغ وحش همدیگر رو ببینیم..... مامانها از دیدن همدیگه خیلی ذوقیده بودن..... آرمان هم همینطور..... آریا دقیقا مثل عکساش بود و شبیه یک آقای کوچک و ژست مردونه خاصی داشت که خیلی خوردنی بود.زبون بچگی خیلی شیرینی داشت که با اینکه جملات را خوب ادا میکرد ولی خیلی شیرین و بچه گانه بود که خیلی خوشم میومد.وقتی همینجوری نگاهش میکردی یک مرد کوچک ناز بود با ادا و حرکات و افکار بچه گانه پاک و خالص...... به اتفاق رفتیم سمت قلعه سحر آمیز که مسئول ورودی گفت که صبحهای پنج شنبه مخصوص مدارس و مهد ها است و از ساعت 4 برای عموم باز میشه..... پیشنهاد باغ وحش را بهمون دادن که بخاطر سردی هوا اصلا از طرف مامانها مقبول نیافتاد......
تصمیم گرفتیم حرکت کنیم به سمت سرزمین عجایب..... آرمان اونجا را خیلی دوست داره..... تو راه آریا و آرمان با هم نشسته بودن ولی مثل ما بزرگترها چندان حرفی با هم نداشتن و بیشتر توجه آریا جون متوجه هواپیماش بود..... خلاصه بعد از کلی ترافیک و معطلی رسیدیم.....سرزمین عجایب هم تا ساعت 2 تعطیل بود..........رفتیم ناهار...... پسرها مشغول خوردن سیب زمینی شدند که البته آرمان بیشتر به آریا نگاه میکرد و تند تند میخورد چون آرمان تا حالا در عمرش اونقدر سیب زمینی سرخ شده نخورده بود و بعدش دیگه کاملا سیر شد و هیچی نخورد ولی آفرین به آریا جونم که بعد از سیب زمینی غذاش را خورد و به حرف مامانش گوش میکرد.من از دست این کم غذایی و بد غذایی پسرم به کی و کجا شکایت کنم واقعا نمیدونم.خیلی دلم میخواست که آرمان هم مثل دوستش خوب و با لذت غذا بخوره که همیشه آرزو به دلم.البته با وجود این حالتش همیشه دکترها ا ز رشدش راضی اند.نسبت به پارسال خیلی بهتره و امیدوارم که بهتر هم بشه. آخر غذا بود که آریا جون گریه اش گرفت و آرمان رفت سمتش که با ناز و بوس کردن دلداریش بده و آرومش کنه که آریا همراهی نمیکرد و آرمان هم که دید آریا جون ناراحته و دست گذاشت رو نقطه ضعف آریا جون و دیگه دیگه.....این اولین بخش رو در رویی این دو تا بووروجک بود......
خدا را شکر موفق شدیم بریم داخل محوطه بازی..... دو تا ووروجک به محض وارد شدن رفتن سراغ بازیهای دستی که البته مناسب سنشون نبود و فقط تو خیالشون باهاش بازی میکردن.بعد رفتیم سمت قطار و تونل وحشت که البته همراهشون مامانها هم سوار شدن که من و آرمان عادت داریم و کلی دوتایی لذت بردیم.آریا کمی از مسیر داخل تونل میترسید که خدا را شکر مامانه مهربونش همراهش بود. ای خدای بزرگ مسئله ای پیش اومده.....شارژ باطری دوربین عکاسی من تموم شد ....من که صبح اون را چک کرده بودم و باطریش پر بود یک دفعه اخطار خالی بودن را داد و نتونستم عکس با فلاش ازشون بگیرم و بی فلاش هم بخاطر نور کم تار میانداخت....کلی حرص خوردن....ای بد شانسی........حالا مامان آریا جون تند تند عکس میانداخت و من هیچی....نکته جالب در مورد آریا این بود که وقتی مامانش میخواست ازش عکس بگیره خیلی خوب ژست میگرفت و به دوربین توجه داشت که دقیقا نقطه مقابل آرمان بود...... بعدش رفتیم سمت وسایل برقی کوچک تک نفره که بچه ها سوار میشن و بعد از پول دادن حرکت میکنه.اولی را با هم سوار شدن و با هم کنار اومدن ولی تو دومی درگیری پیش اومد و آریا جون رضایت نمیداد که آرمان هم کنارش باشه البته حق هم داشت چون جاش کوچیک بود و دو تایی جا نمیشدن ولی بخاطر اینکه کدوم اول و کدوم دوم سوار بشن درگیر بودن و جیغ و گریه و خلاصه آرمان با کلی دلخوری پیاده شد البته نه با رای خودش بلکه به زور مامانش و بعد آرمان که حسابی عصبانی بود کلی جیغ زد و فکر کنم یکی دوتایی هم از خجالت آریا جون در اومد ولی یک دور که رفت و برگشت و دید هنوز آریا سواره و بازم نتونست که سوار بشه نزدیک شد که دوباره یک چشم زهره ای بگیره که این بار آریا پیش دستی کرد و چشم زهر را از آرمان گرفت.خلاصه ما هم مشغول جدا کردن اینها بودیم و کلی هم به کاراشون میخندیدیم.آرمان از حولش رفت سوار هلی کوپتر شد و چنان سریع بالا رفت و نگران بود که نکنه دوباره آریا بیاد و نگذاره سوار بشه البته آریای گلم خیلی پسره خوبیه و فقط دو تایی با افکار بچه گانشون در حال ساخت ماجرا بودند..... بعد از اون سوار هواپیما و یک وسیله شبیه قطار ولی با سرعت خیلی بیشتر شدن و کلی مامانها را خسته و کوفته کردن البته خودشون هم خیلی خسته شدند و تو ماشین در مسیر برگشت هر دوتا بلافاصله میخواستن بخوابند که هر جوری بود بیدار نگهشون داشتیم. آرمان بعد از پیاده شدن آریا و مادر خوبش بلافاصله در ماشین خوابید و بعد از رسیدن به خونه هم خواب بود و آثار خستگی در بدنش تا روز جمعه پیدا بود و همش دوست داشت بخوابه.........
من از آشنایی ما مادر مهربون آریا جون خیلی خیلی خوشحال شدم. هر چند چندان فرصت نمیکردیم صحبت کنیم ولی همونش هم خیلی خوب بود.از اینجا از مامان آریا جون و خود آریای عزیزم تشکر میکنم که یک روز خوب و شاد را با هم گذروندیم و امیدوارم به اونها هم خوش گذشته باشه.
آریا عاشق شخصیت بن تن هستش پس به افتخار اون قالب عکسش را هم بن تن گذاشتم
آریا و آرمان دوستان خوب (مرحله اول) بخش دوستی
دوستان خوب (مرحله دوم) یکی به اون یکی راه نمیده.بخش درگیری
بقیه عکسها در ادامه ادامه مطلب [ 13 آذر 1390 ] [ 23:31 ] [ همدم فرزند ]
سلام گلکم
آرمان 5 ماهه بهمن سال 87
در وبلاگ یکی از دوستان یک موضوع با عنوان جالبی را خوندم.عنوان موضوع بود صندوقچه دل که در مورد خاطرات بود.بعد از خوندن متن در اون وبلاگ یک سری زدم به تمام متنهایی که در طول این چند ماه برات نوشتم و مروری بر خاطراتی که گذشته و دیدم که آلان با خوندنشون چقدر همشون برام قشنگ هستند و امیدوارم که در سالهای بعد هم شما با خوندنشون لذت ببری. هر کدوم از ما وقتی در مرکز اتفاقات هستیم ...متوجه اصل قضایا نیستیم و شاید خیلی ساده از کنارشون رد بشیم ولی وقتی یک مدتی از روش میگذره همون ماجراها خیلی پر رنگتر و زیبایر به نظر میرسند.درست مثل اشیاء قدیمی که وقتی ما اونها را مدام در زندگی میبینیم ارزش و خاطراتی را که باهاشون داریم را درک نمیکنیم...حالا اگه همون اشیاء را سالها نبینیم و ازشون استفاده نکنیم و بعد از سالها دوباره چشممون بهشون بیافته با یک حالتی میگیم ...آه یادش بخیر چه خاطراتی باهاش داشتیم...... گذر عمر هم همینطوره.....ما هم اکنون خاطرات قشنگ فردا را میسازیم و بعضی از اونها را ثبت میکنیم تا فرداها اونها را بخونیم و ببینیم و به یاد این روزها بیافتیم. امسال بر خلاف سالهای قبلی که زمستون و سرما و برف دیر به شهر ما میرسید ...کمی عجله کرده و هم سرما زود شروع شده و هم بارندگی باران و برف....آلان سالهاست که از شبه چله هم روزها میگذشت ولی برفی نمی اومد ولی امسال از آبان ماه بارندگی ها شروع شدند.آرمان گلم از باران بخاطر ترسی که از رعد و برق و پشت سرش بارون اومدن داره زیاد خوشش نمی آد ولی برف و برف بازی را خیلی دوست داره.
بقیه در ادامه:
ادامه مطلب [ پنجشنبه 10 آذر 1390 ] [ 23:48 ] [ همدم فرزند ]
سلام گل مامان... عسل مامان
آرمان 4 ماه و نیمه
چند وقتی بود که تبلیغات نمایشگاه اسباب بازی در صفحات وبلاگ انجام میشد.روز 23 آبان روز اول نمایشگاه بود.چون روز اول نمایشگاه بود میشد پیش بینی کرد که خلوت باشه که تصمیم گرفتیم یک سر بریم اونجا.به شما گفته بودیم که عمو پورنگ هم هست و شما فقط بخاطر دیدن عمو پورنگ با ذوق خیلی زیاد وارد محوطه شدی که البته غرفه عمو پورنگ شعرها و تیزرهاشون را پخش میکرد ولی خبری از عمو نبود.پرسیدیم گفتند: عمو و امیر محمد اومدن و کمی بودن و رفتن.خیلی ناراحت شدیم و شما مدام میپرسیدی عمو میاد؟؟؟؟؟؟؟
ادامه مطلب [ چهارشنبه 25 آبان 1390 ] [ 21:54 ] [ همدم فرزند ]
آرمان اینجا 3 ماهشه و تازه موهایی که از زمان تولد رو سرش بود ریخته و داره موهای جدید رشد میکنن
خانواده 3 نفره ما شامل پدر و مامان و آرمان هر کدوم یک سلیقه رنگی برای خودشون دارن... مامان عاشق رنگ سبزه ...البته وقتی بچه بودم رنگ قرمز را خیلی دوست داشتم ولی کمی که بزرگ شدم عاشق رنگ سبز شدم ... موقع خرید ترجیح میدهم انتخابم از سبزها باشه البته اگه امکانش باشه.کلا علاقه به این رنگ در خانوادمونه و همگی از مامان و بابا و خواهرام هم همین رنگ را دوست دارن.پس علاقه به این رنگ در مامان حالت ژنتیک و موروثیه داره و شاید یک حالت علاقه تعصب گونه هم هست.البته رنگ ماه تولد مامان زرده و بخاطر همین مامان سر خرید وسایل آشپزخانه همین سلیقه رنگی را بکار برد.البته شنیدم هر کس رنگ ماه تولد خودش را باید بیشتر بپوشه که این هماهنگی باعث ایجاد توازن در خود شخص و بدور ماندن از آفات و گزندها هستش ....چون رنگ ماه تولد انرژی مثبت را جذب و مانع از ورود اثرات بد به بدنه. پدر عاشق رنگ خاصی به تنهایی نیست ولی برای خانمها (یعنی من) رنگ صورتی را دوست داره و علاقه های دیگرش به رنگ آبی و نارنجیه.البته علاقه رنگی که حالت موروثی در خانواده پدر هستش صورتی و زرشکیه و قرمزه.پدر طرفدار تیم آبی فوتباله بخاطر همین رنگ قرمز را دوست نداره . در مورد تفاهم رنگی من و پدر چون هردو از رنگ نارنجی هم خوشمون میاد سر خرید سیسمونی آرمانم تفاهم داشتیم...و رنگ نارنجی را برای وسایلش انتخاب کردیم.
ادامه مطلب [ جمعه 13 آبان 1390 ] [ ] [ همدم فرزند ]
|
دفتر خاطرات آرمانی  آرمان یعنی آرزو. فکر میکنم آرزوی هر کسی بعد از ازدواج داشتن فرزند سالم و شایسته و موفق باشه.خدا را شکر که آرزوی من و همسرم هم بر آورده شد و این نعمت گرانبها به ما هدیه شد .خدایا همیشه بهمون یادآوری کن که فرزند امانتی است از طرف شما نزد ما , کمکمون کن آن رو همان طوری که به ما بخشیدی با یاری خودت حفظش کنیم.خدایا حامی تمامی فرشتگان کوچک روی زمین از جمله آرمان ما باش. (الله الله ما شاْالله لا قوته الا با الله)*/ |
