|
|
|
|
♫♫♫ آرمان آرزوهایمان ♫♫♫ پسر باهوش و مهربون ما
| ||
|
|
[ پنجشنبه 17 فروردين 1391 ] [ ] [ همدم فرزند ]
سلام روزها دارن به سرعت برق میایند و میرند و میگذرند و ما هر روز در تلاش و برای نزدیک شدن به هدفهامون صبح را با امید به شب و روز را با امید به آینده به روز بعد میسپاریم. اگر امید و هدف نبود زندگی هم نبود. مدتهاست که نیمتونم بیام و سری به وبلاگ پسرم بزنم و خاطراتش را براش ثبت کنم..... نمیتونم بیام و پیغامهای دوستانم را بخونم و باهاشون هم صحبت بشم..... نمیتونم به دوستانم سر بزنم و خاطرات قشنگشون را بخونم و عکسهای زیبای دوستان کوچولوم را ببینم.... زندگی داره با سرعت جلو میره و اینقدر شتابان حرکت میکنه که گاهی من ازش جا میمونم..... عمرمون داره با این سرعت میگذره...... امیدوارم این تنها پستی باشه که نه خاطره است ....نه عکسی...و نه جلوه ای زیبا...به همین سادگی
[ چهارشنبه 3 اسفند 1390 ] [ ] [ همدم فرزند ]
تیر 88 روز تولد امام علی (ع) روز پدر...آرمان تازه دندونش در اومده بود و آماده شده بود بره دیدن پدر بزرگهاش
ادامه مطلب [ دوشنبه 17 بهمن 1390 ] [ 11:08 ] [ همدم فرزند ]
تیر 88 ......آرمان 10ماهه
اگر خدا قسمت کنه و حرف پیش نباشه و همه چیز روال عادی خودش را طی کنه یا به قول معروف امام رضا بطلبه ...چند روزی میرویم شهر مشهد مقدس
شهر مشهد با پسوند مقدس زیباتره....شهری که تمامی مردم از تمام نقط کشور و حتی خارج از کشور با اشتیاق و شوق خاصی با کوله باری از حاجت و دلی پر از درد و دل قدم به سویش برمیدارند و با دلی سبک و آرام و اطمینانی دوباره به شهرهای خودشون برمیگردند .... اگر با هواپیما به این شهر بریم وقتی که در بالای شهر قرار میگیریم سعی داریم که به هر شکلی شده چشممون حرم طلایی امام رضا را پیدا کنه و ببینه و دعا از همون موقع شروع میشه...اگر با ماشین یا قطار به این شهر سفر کنیم ... وقتی که پا روی خاک این شهر میگذاریم هوای معطر شهر که با شهر خودمون خیلی متفاوت هستش را با تمام وجود وارد ریه هامون میکنیم و معنویت تمام وجودموت را در بر میگیره و دلهامون باز میشه برای پذیرش تمام خوبیها.....
این دومین سفر پسرم آرمانی به این شهر هستش....اولین سفرش در آبان 88 وقتی که آرمانی مامان 14 ماهه بود به اتفاق مامانی و بابایی مامان و با قطار صورت گرفت.....آن موقع آرمانم خوب غذا نمیخورد و کوچیک بود و هنوز به طور کامل راه نیافتاده بود و آلان هیچ کدوم از خاطرات اون موقع را به یاد نداره آرمانی آلان بزرگ شده و معنای سفر و زیارت و خدا و دعا را تا حد زیادی متوجه میشه .... از 2 هفته پیش که بلیطهای سفر را تهیه کردیم.... آرمان را در جریان گذاشتیم و بهش توضیح دادیم ....و از آن روز... روزی نیست که بیدار نشه و سراغ رفتن را نگیره....روزها برای آرمان دیر میگذره چون با تقویم آرمان هر روز معمول ما بزرگترها 2 روز برای آرمان هستش....صبح که از خواب بیدار میشه روز جدید آرمان شروع میشه و ظهر که میخوابه و عصر که از خواب بیدار میشه یک روز دیگه براش به حساب میاد....گذشته و آینده براش معنا نداره و در گفتن فردا و دیروز اشتباه میکنه عصر برای اون فردای پیش از خواب ظهرش هستش....دیگه انتظار آرمانی داره تمام میشه و آرمان داره میرهبه قول خودش آلله کنه یا همون دعا کنه...برای همه دعا کنه......
دعا کنه برای بچه هایی که بیمارند....حالا چه بیماری معمولی دارند و یا گرفتار بیماریهای صعب العلاجند.....برای بچه هایی که نمیدونند فردا رامیبینند یا نه و خانواده هایی که با دلهای سنگین و پاهای خسته و چشمهای امیدوار التماس دعا دارند......
دعا کنه برای بچه هایی که جبر روزگار آغوش خانواده و پدر و مادر را ازشون گرفته و در کنار مشتی از غریبه ها روز را شب میکنند و یا کودکان معصومی که دست تقدیر و خواست خدا یکی از ستونهای زندگیشون...پدر یا مادرشون را ازشون دور کرده و نمیتونند دیگه چهره اونها را ببینند......
دعا کنه برای کودکان پاکی که جدال پدر و مادر طوفانی شده به خانه و کاشیونشون و ترس و دلواپسی و غم تو دلهای کوچیکشون لانه کرده.....
دعا کنه برای کودکان زیبا و دوست داشتنی آشنا و غریبه ای که هم سالمند و هم در آغوش پدر و مادرهای مهربونشون در آشیونه کوچیک یا بزرگی خوشحال و شاد و خندان روزگار میگذرونند و از آینده خبری ندارند...دعا کنه که سالم باشند و شاد و خوشحال و موفق و سربلند و مایه افتخار خود و خانواده و کشور و خوشبخت و آزاد.....
دعا کنه برای مادر و پدرهایی که فرشته های کوچولوشون را که خدا اونها را برای مدتی به زمین فرستاد و بهشون امانت داده بود ... چون اونها زمینی نبودند دوباره دستشون را گرفت و پیش خودش برد......
عکسها در ادامه مطلب
ادامه مطلب [ 2 بهمن 1390 ] [ 12:48 ] [ همدم فرزند ]
آرزوهای مامان خیلی دور و درازه.... تمومی نداره....البته مهمترین و اولین آرزوم شاید تا زمانی که که دیگه روحی در بدنم نباشه سلامتی و موفقیت و خوشبختی و شادی شما پپسره گلم هستش....شاید هر کدوم از اینها تنها یک لغت ساده باشند که ما بارها اونها را شنیده ایم ولی از زمانی که شما شکل گرفتی تا اکنون و هر لحظه بیشتر از لحظه پیش معنای واقعی این لغات حس میشه و اهمیت بیشتری پیدا میکنه.....
مامان آرزوهای دست یافتنی و دست نیافتنی زیادی داره که برای آرزوهای دست یافتنی باید تلاش کنه و صبر داشته باشه که بتونه بهشون برسه ولی برای اون آرزوهای دست نیافتنی چیکار باید بکنه؟ یکی از اونه آرزوهای دست نیافتنی اینکه برگرده به دوران کودکیش.... اما نمیشه ...ولی همیشه تا فرصتی بدست میاد اون خاطرات را مرور میکنه...خاطرات مهد کودک....کلاس مهد و شعر خوانی...زنگ تفریح و سرسره بازی...نخوردن خوراکی و قایم کردنش تو کیف دور از چشم مامانی...سرویس ....دوستام که بعضی هاشون هنوز هم دوستانمن.... دبستان....کلاس اول و یادگیریهای جدید....ورزش....جایزه ها.....چرا همیشه جایزه ای را میگیرم را دوست دارم و تو خونه در موردش زیاد حرف زدم؟؟؟؟؟بابای مدرسه (حسن آقا)...گردش تفریحی مثل سینما با مینی بوس و دوستام و خوراکی ها.....روز معلم و دادن گل به معلم ها....مریضی و غایب شدن ....روز کارنامه و معرفی شاگرد اولها سر صف و هیجان معرفی شدن و بالا رفتن جلوی هم مدرسه ایها و احساس غرور و جایزه.....شیطنتها و در گوشی با بغل دستی حرف زدن....امتحانات قبل عید...پیک نوروز....تعطیلی آخر سال برای سه ماه....عصر ها تو کوچه بن بست با بچه های همسایه بازی کردن....دعوا کردن...قهر کردن....تغییر مدرسه از دبستان به راهنمایی....درسها سخت شدن...تعداد معلمه زیاد شدن....بعضی معلمها خوبند و مهربون و دلسوز و بعضی ....ترس از بعضی از معلمهایی که کارشون دلهره انداختن تو دل بچه هاست....دوران آشفتگی فکر و خیال و حواس پرتی....بعضی بچه ها دچار مشکلات مختلفی میشن که ....تا فرصت اضافه ای دست میده بچه ها دور هم جمع میشن و همش از پسرها حرف میزنن....هرکی یک چیزی تعریف میکنه.... امتحان ورودی برای دوره متوسطه...دیگه شرنوشت آینده به انتخاب رشته از همین حالا است....کمی مسلط شدن به خود و محیط اطراف....دوستهای صمیمی که اگر خوبش نصیبت بشه تا سالها میتونه مثل خواهر برات باشه...حرف از درس و پیشرفت و ترقی و موفقیت در کنکور...فقط درس و درس....آزادی عمل بیشتر....توانایی بیشتر....قدرت انتخاب بیشتر.....دیگه بزرگ شدم...دیگه بچگی برام بی معنی است و خوشحال از اینکه بزرگ شدم...اما افسوس که حالا بعد از گذشت سالها و طی کردن پله های هدفم دلم میخواد برای مدت کوتاهی باز برگردم به همون سالها....هوای همون سالها....دوستان همون زمان و معلمهای عزیز دبستانم که جزء بهترینها بودند...دوست دارم بچه باشم...اطرافیانم جوان باشند و رفتگانم بازگردنند و دوران بی خیالی و بی دغدغه و شاد ان روزها را که اگرچه خالی از ترس و نگرانی جنگ نبود ولی باز برایم در کنار عزیزانم بهترین بود....
[ شنبه 1 بهمن 1390 ] [ ] [ همدم فرزند ]
|
دفتر خاطرات آرمانی  آرمان یعنی آرزو. فکر میکنم آرزوی هر کسی بعد از ازدواج داشتن فرزند سالم و شایسته و موفق باشه.خدا را شکر که آرزوی من و همسرم هم بر آورده شد و این نعمت گرانبها به ما هدیه شد .خدایا همیشه بهمون یادآوری کن که فرزند امانتی است از طرف شما نزد ما , کمکمون کن آن رو همان طوری که به ما بخشیدی با یاری خودت حفظش کنیم.خدایا حامی تمامی فرشتگان کوچک روی زمین از جمله آرمان ما باش. (الله الله ما شاْالله لا قوته الا با الله)*/ |
